Theatre d'un jour meer dan een eendagsvlieg met Het kind dat...

http://www.t1j.be/

Schitterend beeldend circustheater in een eigen witte ronde tent van 12 meter diameter, waar de toeschouwers dicht bij de artiesten een boeiende en originele opvoering meemaken.
Deze groep is goed bezig. Dankzij de co-productie van de Zomer van Antwerpen werd vorig jaar de voorstelling gecreëerd en 40 maal gespeeld. We genoten er toen al van, samen met meer dan 10 000 toeschouwers, maar zagen gisteren in De Spil in Roeselare, waar het gezelschap drie dagen optreedt, een compleet andere voorstelling. Met nieuwe artiesten werd zowat voor 90% een nieuwe voorstelling gecreëerd.

Bij die artiesten zitten het acrobatenduo Antoine Thirion en Aurore Liotard, die de gouden medaille wonnen op het circusfestival van Moskou in 2009 en de zilveren medaille op het Festival Mondial de Cirque de Demain in Parijs in 2008. http://www.youtube.com/watch?v=-9Aqg-NMhxM  . Ook Guillaume Sendron die samen met vorige artiesten deel uitmaakt van Compagnie XY, die vorige week de revelatie was op het circustheaterfestival Circa van Auch met hun nieuwe voorstelling Le Grand C, was als porteur van de partij. Poppenspeelsters Polina Borisova en Laetitia Larbe doen het kind tot leven komen in een levensechte pop die met handen en voeten gemanipuleerd wordt. Claire Goldfard, celliste, geeft met haar muziek en stem een bijzondere dimensie aan het verhaal. Dramaturgie is van Bauke Lievens en regie, scenografie en licht van Patrick Masset. Hij richtte Théâtre d’un jour in 1994 op en verdiende zijn strepen in diverse circustheater-voorstellingen (o.a. bij Vent d’Autan). Het vertrekpunt van deze voorstelling was de shock die hij ervaarde bij een bezoek aan een Brusselse tentoonstelling van Jephan de Villiers in 1987.

Het leven van deze Franse kunstenaar, getekend door ziekte, en zijn artistieke werk, waarbij dode materialen die hij in de natuur vindt, nieuw leven worden ingeblazen vormen de basis van deze bijzondere voorstelling. De zes artiesten incarneren via hun discipline een aspect van de kunstenaar: zijn vader, zijn grootmoeder, zijn boom, hemzelf en het kind… kijkt er met verwondering naar en brengt via haar poppenspeelster op een schitterende manier zijn emoties over op het publiek.
De toeschouwers zitten rond een plankenvloer waar de artiesten over bewegen of over meegesleurd worden. Naast de vloer is er zwarte aarde die een vruchtbare bodem voorstelt, waarin ze de hersenen die ze van de kunstenaar meekregen kunnen planten.
De voorstelling bevat een aaneenschakeling van mooie beelden met schitterende hand op hand acrobatie, een vervaarlijk rondzwierende bijl, twee lange takken die beklommen worden en waar de artiesten mee ronddraaien tot voor de neus van de toeschouwers, een metalen bed waar op gelopen en gesprongen wordt en waar de zieke kunstenaar op en onder verdrongen wordt. Een acrobatienummer duurt tot de kaarsen zijn uitgeblazen. Het kind, beleeft als pop alles mee en ontdekt het verschil tussen zijn been en knie, en deze van zijn manipuleerster. Schitterend poppenspel dat emoties zeer goed weet over te brengen en waarbij de toeschouwer actief in betrokken wordt. Verlichting met lusters, kaarsen en een mooie draaglamp dragen bij tot de sfeer, net zoals de muziek en de klankvibraties van de stem van de celliste. Vaak komen de figuren met een masker op en vertellen ze aan de toeschouwer hun verhaal in hun eigen taal (Frans, Russisch). Het verhaal is niet af, want ze vertrekken ermee naar een andere plaats. Artiesten komen binnen en vertrekken meestal op een speciale manier, waarbij ze vaak over de vloer worden gesleept. Letterlijk en figuurlijk meeslepend theater. De artiesten staan met drie op elkaar tot in de nok van de tent. Het is een van de vele hoogtepunten van Het Kind dat…

Een voorstelling die vanavond (1 november) nog te zien is in hun tent op de parking van De Spil in Roeselare, van 4 tot en met 8 november tijdens Theater op de Markt in Dommelhof Neerpelt (die ook co-produceerde) en op 13 en 14 november in Latitude 50 in Marchin. De voorstelling verdient het om uitgenodigd te worden door de culturele centra en festivals. Het gezelschap koos voor een kleine en lichte sneeuwwitte tent om de montagetijd te beperken en ook omdat deze intieme plek een bevreemdende en fysieke nabijheid tussen de artiesten en de toeschouwer schept. Het biedt boeiend meeslepend circustheater waar je als toeschouwer met een goed gevoel de tent verlaat. De voorstelling duurt een klein uur en de tent biedt aan 200 mensen een mooi zicht op het spektakel. Kinderen toegelaten vanaf 8 jaar.
Johan Vanhie
www.straattheater.net