Zomer 2006 te Menen: Overvloed aan spektakels maakt kiezen moeilijk

Zomer 2006 te Menen: Het moeilijke om keuzes te maken
Johan Vanhie was ter plaatse

Zomer te Menen en te Lauwe is een must op het gebied van straattheater in België. Er is veel te zien op dit dubbelfestival op 1 dag. Dat levert heel wat mogelijkheden op, maar als er teveel te zien is, moet je keuzes maken en dat is niet gemakkelijk en men kan verkeerde keuzes maken.

Hoe kies ik wat ik wil zien?

Je hebt je eigen favorieten, die je hoe dan ook niet wil missen, zo hebben we er wel een paar en voor dit jaar was dit in Menen Le Diable par la queue, die praktisch alleen in Menen te zien zijn en die ons al jaren bekoren met hun speciale voorstellingen. In Lauwe kijken we al uit naar de Zwoelie Troelies, drie gekke Nederlandse dames die na een aantal jaren rust opnieuw begonnen zijn met leuke liedjes en humor te brengen.

Je kijkt naar groepen die je alleen maar op dit festival kunt zien. Dit zijn er wat Menen en Lauwe betreft nogal veel. Het zijn vaak premières en exclusieve optredens voor België en dus moet je kiezen. Vorig jaar wilden we wel eens het Festo de Koloroj, een wereldmuziekgebeuren met bijkomende acts in het Brouwerspark meemaken. Dit jaar wilden we ons toeleggen op wat voor ons onbekend was op straattheatergebied en dat waren er ook nogal veel. (ook al volgen we zowat alles wat in België doorgaat)

Je laat de groepen die je op andere festivals kunt zien voorlopig links liggen en dat waren er toch een aantal.

Menen werkt al jaren samen met Vlissingen dat hetzelfde weekend doorgaat. Meestal volgen we het festival van Vlissingen over meerdere dagen en de straattheeaterdag de zaterdag in het bijzonder. Dit laat ons toe om de veelheid van groepen in Menen wat te gaan opsplitsen tussen Vlissingen en Menen en eventueel in Menen nog eens te gaan kijken naar groepen die we in Vlissingen super vonden. Omdat Royal de Luxe met zijn Sultan en olifant en kleine reuzin op het zelfde moment als Vlissingen in Antwerpen was, kozen we voor Antwerpen en maakten daar drie van de vier dagen mee, en we hebben ons dat niet beklaagd. Hierdoor moesten we in Menen ook weer keuzes maken.

Je laat je leiden door wat in het programmaboekje staat. Meestal een foto en een korte beschrijving van het spektakel. Een foto is ook maar een momentopname en meestal zijn het foto’s van een hoogtepunt geleverd door de groep zelf. Een foto geeft een idee, maar zegt net als de omschrijving ook niet alles. Foto’s stellen soms de verwachtingen nogal hoog.

Je laat je leiden door de website van de groep. Als je die al kent en als een groep al een website heeft. Soms vind je een filmpje dat al een concreter idee geeft van het spektakel, soms zijn de websites nog in opbouw, soms zie je ook weer alleen maar hoogtepunten. Hoe dan ook websites kunnen heel wat info geven. Groepen die een website hebben krijgen op www.straattheater.net een link naar die website. Hiermee vervult straattheater.net een informatieve rol zonder zelf een kwaliteitsoordeel te willen uitspreken.

Je kiest voorstellingen in functie van het uurschema en de plaats waar ze doorgaan. Soms spelen voorstellingen maar 1 keer en als je die wil zien, moet je alles al schrappen wat op hetzelfde tijdstip doorgaat. Soms zijn de afstanden van de speelplekken te groot om je op tijd naar de volgende voorstelling te begeven, je moet tussen de voorstellingen dus tijdruimtes voorzien om op de speelplek te geraken. Ook dat beperkt de keuzes. Vaak kiezen we daarom voor voorstellingen die op dezelfde speelplek plaats vinden zodat we kunnen blijven zitten of staan, ook dit beïnvloedt de keuzes. Zo misten we de voorstelling Vaudeville Negro, omdat er een andere voorstelling was die we wilden zien en omdat er op de speelplek teveel volk stond om er nog iets deftigs van te zien.

We zagen verschilllende voorstellingen op de Markt vanop de tribune, waarbij bepaalde voorstellingen wat voor ons wat tegenvielen, omdat ze niet blijvend konden boeien. We genoten van de parades van Palo Q’Sea, maar vonden de freakshow van Strangelings eigenlijk te langdradig en te weinig fascinerend. Cie Progeniture met hun Tiglings: vier kabouters en een rendier die vrolijk rondhuppelen wist ons niet echt aan te spreken. We genoten dan weer wel van Hopla Circus, een spektakel dat we al meerdere keren zagen en dat met nieuwe vervaarlijke sprongen nog aan het groeien is. Bepaalde spektakels op de Markt gingen dan weer wat te ver van de tribune door of in onvoldoende verlichte omstandigheden. Zo misten we van op de tribune op de Markt de begeestering die er ongetwijfeld moet zijn bij de rondtrekkende Hommes de Boue van Le Diable par la queue, die we niet volgden in hun parade, misten we de begeestering van Cavaluna met hun Andalousischs huwelijk op stelten in Callate, een voorstelling die we enkele jaren tijdens de dag zagen op een binnenpleintje in Vlissingen en waar we toen erg van genoten.. We misten van deze schitterende groep ook hun doortocht als engelen. Het avondspektakel van Louxor was ook weer niet ideaal te volgen vanaf de tribune op de Markt en speelde zich wat te ver van ons af. Het leek ook wat te lang te duren. Twee grote mechanieken spinnen voortbewegen langs straten vol met publiek leek ook voor hen geen gemakkelijke opdracht. Het vuurwerk dat van op twee plaatsen terzelfdertijd werd afgeschoten was dan weer ideaal te volgen van op de markttribune. Het was een schitterend vuurwerk dat erg geapprecieerd werd door het publiek.

Sterke voorstellingen die we wel gezien hebben was de Party-Zen van Orto-Da in het Bois de Boulogne. Een mooie speelplek voor deze groep die als standbeeldengroep een visueel sterke voorstelling gaf met veel symboliek, schoonheid en uitbeelding. De vraag is of dit in de huidige oorlogsomstandigheden als Israëlische groep nog op elk festival zou gesmaakt worden?

Een andere voorstelling waar we erg van genoten was Le Ring van Les Bleus de Travail. In een boksring krijgen we 12 episodes uit het leven van de frêle Marcel en de flink uit de kluiten gewassen Raymonde. Acrobatie, humor, sfeer. Marcel kreeg flink wat te incasseren en het publiek ging behoorlijk uit de bol in zijn aanmoedigingen voor de ene of de andere.

Een voorstelling die ons wat tegenviel was Mr Wilson van Cie Sterenn. Het manusje van alles in een klein theatertje moet zelf een voorstelling in elkaar steken. Het zijn goedkope truucks, die vaak door stunteligheid verloren gaan. Af en toe lachwekkend maar niet boeiend genoeg om te blijven zitten.

Leuk waren de Goulus met hun drie grote kabouters. Ze zagen in mijn vrouw direct hun ideale sneeuwwitje. Ik weet wel beter.

Djuggledy trad op met zijn diabolo’s onder een dreigende regenhemel en met een windkracht die zijn diabolo’s op grote hoogte achter een muur lieten belanden. De man kan er wat van maar weet ook niet op te houden met gepraat. We zien hem opnieuw in Gent volgende week.

De Pish dolls waren een bizar en hilarisch marionettentheater waarbij we echter niet bleven staan omdat de rock- en popklassiekers ons te weinig variatie in het spel boden.

We genoten nog van de humor en het talent van een Superwoody die met kaatsballen piano speelde.

Volgend jaar bestaat het festival van Zomer 20 jaar en Thierry Pot wil er the best of van maken. Groepen die hier vroeger waren en op het publiek een onvergetelijke indruk nalieten worden teruggevraagd. Eerst op 21 juli nog naar Lauwe om er te genieten van straattheater, animatie, een rariteitenkermis en bij het broeierige weer van IJsco Ali. Er heeft ook een concours plaats voor beginnende straattheatergezelschappen . Deze zijn tweemaal aan het werk te zien van 16u30 tot 17u45 en van 20u45 tot 21u45. Zomer 2006 wordt volgens aloude traditie afgesloten met een vuurwerkspektakel dat simultaan op de Plaats en aan de Sporthal wordt afgestoken.