|
|
|
|
|
| Door: | Johan Vanhie, vrijdag 10 augustus 2007 |
De regen viel gisteren met bakken uit de hemel, en dat zorgde voor wat minder volk op het festival, maar de toeschouwers waren in de ban van de optredende jongeren en maakten lawaai voor een volle tent.
In de namiddag zijn er workshops en treden de internationale groepen op, ook al stonden ze toen niet geprogrammeerd. Zo maakten we gisteren twee maal een optreden van de Portugese percussionisten van Tocá Rufar mee en dat stak zeker niet tegen. Zeven trommelaars, waarvan drie meisjes die niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega’s. Stevige en wisselende ritmes samen met allerlei bewegingen maken van het optreden een plezier om naar te kijken. Grote trommels worden door de jongeren met één hand boven het hoofd gebracht en zelfs achterwaarts neerbuigen en zo op de grond liggen en blijven trommelen hoort erbij. Zeer beweeglijke, energieke en enthousiaste jongeren brachten een gevarieerd optreden met opzwepende ritmes (een oudere dame naast me deed de bank zelfs op en neer wippen). De meisjes dagen elkaar uit en schudden zelfs ritmisch hun lange haren in de lucht. Als hun speelduur niet beperkt werd, waren ze allicht nog bezig. Heerlijk.
’s Namiddags was het Russische Upsala-Circus geprogrammeerd. Met hun voorstelling Sobaki (Honden) sleepten ze al enkele prijzen in de wacht. Dat ze die verdiend hebben konden we samen met heel wat kinderen vaststellen. Het gaat om de strijd tussen twee jonge mannen, die elkaar uitdagen en proberen zo de anderen in te palmen en voor zich te winnen. De ene doet dit al pestend door de ballen van de jongleur weg te gooien. Bij goede westerse muziek werden er acrobatische schijngevechten gehouden. De leden van de groep kwamen uit allerlei kistjes en een vat gekropen. Erg leuke kledij en met veel plezier werd er gedanst en van de ene lage trampoline op de andere gesprongen. Op een bepaald moment sprongen ze zelfs met drieën samen. Allerlei sprongen en salto’s overtuigden ons van hun kunnen. De oproermaker daagt de groep uit en wil imponeren. De meesten van de groep raken onder zijn invloed en de andere jongen blijft als jongleur verweesd achter. Hij weet toch nog een jongen te overtuigen om met hem mee te doen, maar de wegloper wordt door de andere uitgesloten. Twee erg kleine kinderen komen uit een kist en worden bang gemaakt door ze in de lucht te gooien en rond te zwieren. De andere jongleur komt op om het voor de kinderen op te nemen. Beide mannen gaan weer acrobatische schijngevechten aan en dagen elkaar uit met acrobatische sprongen. Goede muziek en aangepaste belichting en rook brengen sfeer. Trage bewegingen gaan over op snelle muziek en balmanipulatie op hand en lichaam. Een hoepel komt naar beneden en beide jonge mannen springen er door het papier heen en geven elkaar de hand. Eind goed al goed? De jongeren kregen een hartverwarmend applaus en gaven nog een bisnummer met acrobatisch touwspringen. Een productie op topniveau die je doet vergeten dat het buiten de tent water giet.
’s Avonds zat de tent niet vol (allicht zat het rotslechte weer daar voor tussen en de wat afgelegen plaats van het festival), maar dat er een plaatselijke groep zou optreden kon je zo al horen aan de enthousiaste supporters. Die waren ook in de ban van de andere optredens.
Gedreven door een enthousiast publiek gaf de Portugese percussiegroep Tocá Rufar het beste van zichzelf. Trommelen en ritmisch bewegen, neerbuigen tot op de grond en in de lucht springen terwijl je aan het trommelen blijft, ze doen het allemaal. Ze kregen met hun enthousiasme gemakkelijk het publiek aan het klappen in hun ritmes zodat er een dubbelconcert met het publiek kwam. Dat publiek kon maar dansen en klappen als het rechtstond. Zelfs na het afgaan van de groep was het publiek niet te stoppen. Een optreden met veel OOH’s en AAH’s.
Daarna kwamen er twee duitse mimespelers Hans und Ulrich Zimmrman de nummers aan elkaar praten (mimen). De wereld was een showtoneel waarin ze ons lieten meegenieten van een schitterende Goede Morgen Morgen. Het waren dezelfde gasten die gisteren ook de nummers aankondigden. Ze doen dit telkens op een erg leuke manier en maken zo de overgang naar de volgende groep of act. Goede improvisatoren die ook nog echt geestig zijn, ze zijn zeldzaam, maar ze bestaan in Leuven in Beweging.
Van een heel ander niveau waren de straatkinderen (waarbij ook een kleutercontorsioniste) van het Russische Arlekin. Deze straatkinderen worden kunstjes aangeleerd door een clown. De kinderen zijn daar heel geconcentreerd mee bezig om het zo goed mogelijk te doen, waardoor we wel wat enthousiasme missen, maar wat zijn ze fier dat hun kunstje gelukt is. De kledij is leuk, alsook de muziek en je leeft mee met de kinderen in de opbouw van hun circuskunstje. Erg leuk is de jongen die balletjes gooit in een basketring die hij balanceert op een stok op zijn neus. Diezelfde jongen zie je ook de uitdaging aannemen om met de rola bola telkens een stapje hoger te gaan. Hij slaagt daar telkens in en weet ons daarbij ook nog te verbazen met het kruipen door twee ringen. Een gedreven publiek stuwt de kleine artiesten naar voor hen ongekende hoogtes. Een hoge concentratie en motivatie zorgt ervoor dat bijna alle truucks lukken. Grote bewondering voor het plooimeisje dat zich in allerlei vormen kronkelt terwijl ze op haar handen staat. Een beetje te veel losse nummertjes, maar je leeft mee met de kinderen om een niveau te bereiken en je waardeert hun inzet en motivatie om te slagen. Dat ze daarbij 4000 km in een busje voor over hadden om deel te nemen aan dit festival levert meer dan respect op van het publiek.
Na een pauze trad de Leuvense productiegroep van Cirkus in Beweging, Artishock op met hun voorstelling Link. Na ze een drietal jaren gebracht te hebben, deden ze dit nu voor een laatste keer voor eigen publiek. Dat publiek supporterde dan ook mateloos enthousiast. De aankondigers van dienst beloofden ons een voorstelling met veel romantiek, spanning en sensatie. Het werd een voorstelling met veel jongens en meisjes die op elkaar indruk willen maken. Macho jongens en meisjes die voor hen niet willen onderdoen. Elk hebben ze een eigen kamer, maar na een tijd is er van een echte scheiding geen sprake meer. De jongens willen de meisjes veroveren en gebruiken daarvoor allerlei circustechnieken. Er wordt aardig gejongleerd, vooral met kegels op meerdere niveaus. Ook veel acrobatie, gebruik van de eenwieler en diaolo’s . De voorstelling kent een goed tempo, maar niet alles lukt, misschien door een gebrek aan concentratie? Het jeugdige publiek reageert echter buitenmatig enthousiast op de mooie jongens en meisjes. Er worden mooie menselijke piramides gemaakt zowel door de jongens als de meisjes apart en samen.
Hans und Ulrich lieten ons op hun eigen manier nog weten dat we aan The End gekomen waren. Daarna werd er nog een speelster gevierd door de groep Artishock voor haar laatste optreden.
Het festival is echter nog niet aan zijn einde toe.
Vrijdag gaat het circusfestival verder met in de namiddag workshops en optredens vanaf 14 uur en vanaf 20u voorstellingen door de eigen groepen en internationale groepen.
Zaterdag brengen alle jeugdcircussen een galavoorstelling en krijgen we met alle percussiegroepen een kletterende percussieshow.
Tickets en info en foto’s van wat al voorbij is op www.circusinbeweging.be
 top |
