Humorologie 08 dag 2: Geweldig en goed, dus geweldig goed

Zowat hetzelfde programma als gisteren, maar nu met nog veel meer. We begonnen met de geweldige explosieve percussie van de losgeslagen Canadezen van BAM en eindigden met Where do I begin op muziek van Handel voor een 7 koppig ukeleleorkest. Killing me softly. Bij beiden vond ik de bisnummers het einde.

Bam Percussion (Can) met Explosion! www.bampercussion.com
Gedreven percussionisten leren eerst hoe je als publiek moet reageren, alvast enthousiaster dan ze deden. Handengeklap moet je volgens mij echter verdienen en om de ritmes mee te klappen was het nog wat te vroeg in de namiddag. Ze kropen soms in hun eigen vaten tot ze er werden uitgeklopt. Er werd soms teveel geforceerd om grappig over te komen, kinderen begonnen te huilen. Bij het bonken met het hoofd op de vaten zag een bammer letterlijk sterretjes , ging er hen een licht op of kwam de stoom hun oren uit. Ze gaven zich soms te snel over. Een vliegtuig stort neer nadat het is volgescheten door een vogel. Twee Vikingen leveren een zwaardgevecht, maar het is vooral leuk als er iets onverwachts gebeurt zoals het vasthaken van het zwaard in de mantel of het afbreken van een hoorn. Ze blazen nog een juffrouw uit het publiek tot ongekende proporties op waarna ze een bammer de genadeslag mag geven. Leuk bisnummer met het lichaam als slagveld. Ze sloegen me echter niet uit mijn lood.

Los Gingers (Sp) met Perlas y plumas www.losgingers.com
Ze waren hun pluimen al aan het verliezen toen we zagen waar ze speelden. Op het parkeerterrein van Humorologie gaven drie mannen en één vrouw het beste van zichzelf tot ze door een ander werden buitengegooid of voor dood bleven liggen. Wervelende acrobatie, dans door sterren op de dansvloer, met ontelbare kegels jongleren, rond het gordijnstok draaien en door de lucht gekatapulteerd worden, dat allemaal met veel bravour, humor en spelplezier. Het publiek genoot met volle teugen van deze geschifte voorstelling door artiesten die alle circustechnieken beheersten of lieten uitschijnen dat ze die beheersten of die ze niet beheersten. Vandaag ook nog gratis mee te maken. Ze verdienen er alvast een pluim voor.

Les Frères Lumière (B) met Cinema
Zet een masker op en treedt als één van de 9 uitverkorenen in het rijk van de film in deze cinemamobiel. Pas dit jaar ontwikkeld en al te zien op de grootste festivals in België. Straffe jongens. Niet tevreden, masker terug, en we zagen er nogal die hun masker behielden. Gratis op het festivalterrein en doorlopend geopend. Kinderen toegelaten.

 

La Grosse Collection (Fr) www.lagrossecollection.com
Truc met de doos, truc in de doos, truc uit de doos en als je bekomen bent van verbazing, truc terug in de doos. Mijn vrouw is jaloers op de nette verzameling van William Eston. Het minste wat je ervan kunt zeggen is dat het pure magie is. Je mag zelf je doos kiezen, ze wordt je aangereikt door Günter, gepassioneerd door gevechtskunsten en gespecialiseerd in veiligheid van evenementen. Toon Hermans zag zijn truuk de mist ingaan toen zijn duif te lang in het zwarte doosje had gezeten. Williams trucs gaan zeker de mist niet in. Hij verklapt hoe het werkt aan professionelen en blijft mysterieus voor het publiek. Ik denk te stoppen met professioneel postzegels te verzamelen. Een sympathieke act die nog jaren kan meegaan zeker als hij enkele uren kan rondneuzen in de trucenwinkel in Marke. Niet tevreden, een andere doos kiezen. En vandaag ook nog gratis te bewonderen tijdens Humorologie.

Andre Manuel & De Ketterse Fanfare (NL) www.maneman.nl
Hij brengt een liedjesprogramma, nogal cru, misschien voor sommige te cru, voor anderen dan weer geen grand cru. Hij zingt nogal controversiële teksten over oorlog die leuk moet blijven, over zijn dochter die het met een negermoslim doet en die dan wordt uitgezet, over Bob die zich heeft doodgereden. Eerst solo, daarna met de band om het publiek de zaal uit te jagen. Het minste wat je van Andre kunt zeggen is dat hij waar maakt wat hij belooft. Hij maakt er op zijn manier een feestje van en slaagt er in zijn publiek er niet in te doen slagen om niks te doen. Liedjes over de dood en over de liefde. Met eerbied voor een in slaap gevallen deel van het publiek, waar de elektrische gitaren geluidsarm worden gezet om slapenden niet wakker te maken tot ze er weer snoerhard tegen aan gaan. Andre Manuel, de man heeft een zachte kant maar ook een harde. Je bent er voor of er tegen. In Nederland zingt hij voor volle stadions en toch voelt hij zich alleen, verslaafd aan het woord. Had hij nog een paar uur voortgedaan, stond hij hier waarschijnlijk letterlijk alleen. Alvast een artiest die eigenzinnig en ketters reageert op deze zieke maatschappij.

Cie Un loup pour l’homme (Fr/Can) met Appris par corps
Een voorstelling die ik nu niet zag, maar die ik al tweemaal kon bewonderen tijdens het circusfestival van Neerpelt Theater op de Markt waar de voorstelling ook geproduceerd is. Een combinatie van hedendaagse dans, circus en gevechtssport. Nieuwe grenzen van het menselijk lichaam worden hier afgetast en overschreden. Over wat we in Neerpelt zagen schreven we toen: Het spektakel voor een volle schouwburg begint met een alternatieve kinesitherapie met de voeten om alle spanning uit het lichaam te halen. Daarna wordt er hoofdzakelijk acrobatisch gedanst door twee mannen in training. Dit gebeurt zowel met als zonder muziek en is zeer intens. Ze gooien zich op elkaars lichaam en vangen elkaar op. Ze knopen de trainingsvesten aan elkaar en bewegen zo op en rond elkaar, waarbij ze vaak als lichaam één paar voeten vormen. Het lichaam van de ander wordt aangevallen en vastgegrepen en wonderlijk in evenwicht gehouden. Er zit behoorlijk veel ritme in de voorstelling en soms liggen ze er uitgeput bij neer. Ze gebruiken elkaars voeten om rond te lopen, springen geblinddoekt op elkaar en brengen fraaie acrobatie. De acrobatische momenten kenden het meeste applaus en op het einde kregen ze een daverend applaus.
Ook vandaag zondag nog te ontdekken in Theater Antigone. Gratis bussen voor wie gereserveerd heeft en wil ontdekken hoe complex een relatie kan zijn tussen twee lichamen en hun twee zielen, in een spel van vertrouwen, contact en loslaten.

Groupe Acrobatique de Tanger (Ma) met Taoub
Een voorstelling die kon rekenen op ministeriële belangstelling van Bert Anciaux. Als hij ziet hoe het publiek de artiesten een staande ovatie gaf en tot drie maal toe terugriep, kan hij maar concluderen dat de subsidies aan Humorologie goed besteed zijn. Als er nu in Vlaanderen ook nog geld kan vrijkomen voor eigen circustheaterproducties en productiecentra, dan kan Vlaanderen ook zijn zonen en dochters de wijde wereld insturen met hoogstaand circustheater dat mag gezien worden. Ook hier was het de derde keer dat ik de voorstelling zag. In een tent in Antwerpen, een sporthal in Neerpelt en nu in de Stadschouwburg van Kortrijk. Die was net groot genoeg om al het volk op te vangen en het reuzenspektakel een plaats te geven. In dit geval een ideale locatie.
De voorstelling is geregisseerd door Aurélien Bory, de man achter Cie 111 van wie we vroeger al IJK zagen en waarvan we hopen dat ze met hun andere producties ook nog eens naar België en Humorologie komen.
Dank zij de ideale locatie werd de voorstelling een openbaring voor het publiek dat terecht dankte met een staande ovatie. Taoub betekent in het Marokaans een stuk stof. Een enorm doek is dan ook het enige decorelement dat echter voor alles dient. Het is een enorm tapijt, een enorm doek waarop geprojecteerd wordt, dat in allerlei vormen een weefsel vormt van de Marokaanse samenleving. Een enkel instrument, een banjo die op zijn Marokaans bespeeld wordt en gezangen vormen het klankbord van de voorstelling. Soms wordt er geroepen. Het klonk als “hou em vast” maar ze gooiden een man en een vrouw wel 6 m of meer in de lucht vanop een stuk stof, zodat ze allicht wel iets anders zullen geroepen hebben. De mannen staan in rijen en worden bewandeld door twee vrouwen. Ze vallen ook als vliegen op de grond om de vrouwen over zich te laten wandelen. Hun lange witte mantels worden ook gebruikt als projectiescherm. Ze brengen zelfs Ronaldo en een andere voetballer Zairi (?) gesponserd door een voetbaltruitje van Siemens onder hun hoofden via projectie tot leven. Ook erg komisch is dat twee meisjes één meisje vormen, zij het dat het hoofd vijf meter van de benen verwijderd is. Schitterend zijn ook de lichteffecten die schaduwtheater op het doek mogelijk maken. Reuzenfiguren springen over de meisjes of tonen een man en een vrouw die één worden met elkaar in een helle achtergrond. Het doek krijgt ook allerlei vormen door er puntige voorwerpen te laten in komen. Een meisje loopt over de ruggen van de mannen onder het doek, zit ergens in het midden, glijdt naar beneden. De mannen amuseren zich wellicht ook als ze een meisje omhoogsteken waarbij haar rok gevormd en gedraaid wordt via een reusachtig stuk stof (een parachute). Het doek beweegt ook over de vloer met de voeten van een acrobaat. Schitterend en erg moeilijk uitvoerbaar voor de acrobaten zijn de acrobatieën die ze uitvoeren, die dan geprojecteerd worden op het doek en waarbij de foto 180 graden wordt gedraaid en ze dan dezelfde pose als de foto weer moeten aannemen. Ze staan ook met drie op elkaar en voeren deze scene in replay uit. Een schitterende voorstelling waarvan ik hier tekort van stof ben om er genoeg te kunnen over vertellen. Ze is in alle vormen reusachtig en de Marokaanse vrouwen worden hier letterlijk op handen gedragen en tot ongekende hoogten getild en omhooggezwierd. Nog nooit zag ik Marokaanse mannen zich zo snel bewegen om de vrouwen tot ongekende hoogte te brengen. Alweer een hoogtepunt voor Humorologie dat vandaag om 19 uur een massa bussen naar de Kortrijkse schouwburg zal brengen.

 

 

The Ukulele Orchestra of Great-Britain (GB) www.ukeleorchestra.com
Hoe uit een klein instrument grootse muziek te halen valt. Mooie muziek maar voor mij wat te braaf en te weinig humoristisch. Met weemoed dacht ik aan het Ukologisch museum van Jan de Smet en compagnie. Ze brachten tijdens een moment stilte een stukje uit een silent movie. Born to be wild. Veel mensen waren er erg enthousiast over, maar ik had meer wilde momenten verwacht. Het blijkt dat alle grote popidolen met de ukelele zijn opgegroeid en onderzoek toont aan dat Koningin Fabiola een pertinentere rol speelde met dit klein instrument dan de Britse Koninklijke familie. Ze gaven zelf toe: “British humour is not very funny”. De grote basukelele kon mij wel bekoren met zijn gefluit. Een hoogtepunt was ook dat ze met zijn zessen op 1 ukelele gingen spelen. Erg knap waren ook hier de bisnummers. Als je niet overeenkomt wat je gaat zingen, laat je een ukelele muziek van Handel spelen en iedereen kan his song zingen. Van Sinatra tot Cat Stevens. De zaal ging niet uit zijn dak, maar een deel van het publiek dankte wel met een staande ovatie.

Vandaag zondag, maar geen rustdag. Al vanaf 12 uur speelt Bloedend Hart en is er veel ruimte voor try-outs van Belgisch comedytalent en nieuw Nederrlands talent. Ook op en rond het festivalterrein valt er nog heel wat te beleven in de Living Room van Oko Sokolo, of het obscene kapsalon van Villanella. We come back naar het unieke optreden van Los2play en de Supermarkt van Veerle Malschaert is vandaag open in de Congé Payétent. Ter bescherming van de jeugd wordt het beste van… getoond en misschien is de Grosse collection vandaag nog aangegroeid. De helden van De Nieuwe Snaar brengen met Surplus de première van oude nummers en ze sluiten samen met Les Argonautes dit festival van de verwondering af. Als we alles overleven brengen we daar morgen op www.straattheater.net nog eens een verbazend verslag over uit en kun je ook lezen wat we tot nu toe op dit festival misten.

Johan Vanhie