Foto's: (c) Henry Krul
Nederlanders en Belgen en een hoop buitenlandse artiesten vieren in stijl, want het is een groot feest. Niet zo maar eventjes binnen en buiten, maar een overbrugging van wintertijd naar zomertijd gedurende 25 uren die er dus eigenlijk maar 24 zijn.
Een massa schoon en lelijk volk (althans volgens Bataclan) waarbij 50 artiesten en groepen zich in een massa papier wentelen en een hoedje maken, een hoedje van papier, zelf gemaakt, dubbel plezier zeker onder de kundige leiding van Paul-Henri Jeannel uit Frankrijk. De man laat de bezoekers zich door een massa papier werken. Veel artiesten en organisatoren herkennen zich hierin als ze hun subsidiedossier doorworstelen. Daarbij kon je door het (papieren) lint gaan en genieten van de chaos van een trekking van wie, waar, wanneer en met wat optreedt.
Daarbij staat de Stijle, Want zelf centraal, want ze brengen in hun tentjes hun top 10 van voorstellingen. En zoals steeds, files wachtenden, die vakkundig het tentje binnen gelokt worden, en er een minuut later, breed lachend naar buiten komen, niet zeggend wat de anderen nog te wachten staat.
De schouwburg liep meer dan vol om getuige te zijn van het eerste optreden ooit van de Stijle Want, een fanfare die uitgespeeld raakt. Sommigen raken nog amper in de kostumes, maar het blijft tijdloos amusement. Als je niet oplet heb je iets unieks gemist. Het zijn mooie en sterke momenten van intens plezier.
Op het Plein binnen in de grote zaal van Dommelhof staan de tenten van De Stijle, Want te blinken. Alles straalt een uitnodigend gevoel uit van een kermis, een kermis die je zelf moet meebeleven om er maximaal van te genieten.
Op 3 grote borden staat het programma geschreven, maar het wordt al weer door elkaar gehutseld met pijlen, verwijzingen in het groot en het klein naar plaatsen die bekend en onbekend zijn. Dommelhof heeft veel zalen, en verdiepingen. Met zitplaatsen, staanplaatsen en ligplaatsen en soms met plaats tekort. De akoestiek is niet altijd optimaal zodat er nogal wat woorden verloren gaan in de ruimte.
Er wordt geluisterd, gekeken, gebabbeld, gedanst, gegeten, gelachen, gedronken, gedronken en gedronken. Belgisch bier weet je wel. De mensen ontmoeten elkaar in momenten van glorie, al of niet Hollandse glorie.
Feest, dol feest met het tikkeltje chaos dat het net zo spannend maakt. Iedereen gaat naar datgene kijken dat zich aandient. Bekend en onbekend, allezins grensverleggend.
Wij kiezen voor zekerheid van kwaliteit en voor onzekerheid van onbekend. De smaak is raak en onbekend is nu niet meer onbemind.
We genieten van Danny Ronaldo die jongleert met banjo’s en er ondertussen muziek bij maakt. Johan Rebergen heeft drie ballen, zo weet ons zijn vrouw te vertellen. En hij laat ze niet vallen. Ondertussen een leuke babbel met vrienden, artiesten en organisatoren, levensgenieters van het straattheater, gek genoeg om niet op te vallen tussen zo’n 700 medeburgers die van overal komen.
We genieten verder van fanfares, poppenspelers, muzikanten, artiesten met en zonder ballen. Mireille en Mathieu mogen tot vijfmaal toe hetzelfde verhaal van de toreador opvoeren en na het optreden bedienen zij de vijf die hard fans op hun wenken met een zesde optreden. Geweldig! Ondertussen is de gekte bij Cirq Bataclan toegeslagen. Je kunt een mens besturen om als kraantje een geschenk te grijpen. Helaas zoals steeds, veel amusement maar geen prijs. Veel vlees en bloed en afgehakte vingers in een rode kruistent terwijl er net buiten Claude François met zijn Claudettes de bezoekers weet te verleiden. Mijn vrouw is haar vingerkootje kwijt, tot groot jolijt van wie het benijdt. ’t Werd tijd tot haar grote spijt. We ontdekken dat Eefje Wentelteefje een pop is en een kale poppenspeler komt van achter de poppenkast.
Met piepkleine lichtjes kun je de hoogtepunten van de Stijle, Want in al zijn glorie bewonderen in het museum. Het is drie kwartuur wachten op de Nieuwe Snaar die daardoor zijn optreden inkort tot 20 minuten. Maar het is het wachten waard. Twintig minuten hoogtepunten uit hun Foor 11 show. Gerda Vermeulen, komt net met de hakken over de sloot en hangt zich op met haar ingeslikte microfoon.
De leeftijd begint te spelen en we trekken ons even terug in onze B&B. De artiest die moet optreden van 2 uur tot 3 uur komt bij de overgang naar de zomertijd amper aan bod. Het is net als bij alles van De Stijle, Want. Als je niet oplet heb je het niet gezien en wie het wel zag, getuigt dat het leven veel te kort is om zoiets te missen.
We gaan straks op ons elan door tot 16 uur. Nog veel mooie momenten staan op de wachtenden te wachten.
Wie er op zaterdag niet bij was, mag er de zondag niet meer in. Trop is teveel, maar van zoiets krijg je nooit genoeg.
Johan Vanhie
top