Vervolg van het verslag over het ongelooflijke feest van 25 jaar De Stijle, Want.

Foto's: (c) Henry Krul

In het leven moet je keuzes maken. Wij kozen misschien verkeerd voor een korte, maar krachtige slaap van 2 uur tot 8 uur want we misten daardoor wel de nachtelijke optredens van o.a. André Manuel, Anja van Riet en Las Mirandas, Circo Ripopolo en de verhalen van Joe Baele om 6 u buiten aan zijn woonwagen. Pol & Freddy, die sneller kegeljongleren dan hun schaduw, waren om 2 u wintertijd al ready na 1 seconde om er 3 u zomertijd van te maken (je hebt rappe en hele rappe). We schoven netjes geschoren en uitgeslapen aan voor het ontbijt in Dommelhof. Het ontbijt mocht er zijn zodat we er weer tegenaan konden op deze marathonviering met allemaal hoogtepunten van De Stijle, Want zelf.
Zo stonden ze in rijen van 6 te wachten om La Bella Italia te ontdekken. Wachten hier is geen straf want je wordt buiten de tent geëntertaind door welbespraakte heren, die ondertussen een vereniging stichten, verjaardagen vieren, een uitschuiver op een bananenschil organiseren . . .
Er is één constante…, wie uit een tentje van de Stijle, Want komt, doet dat met een brede glimlach en met een niet te vertellen geheim, want anders is het geen geheim meer, omtrent wat hij of zij gezien heeft. En we zagen op het eerste gezicht, niets anders dan blije gezichten.

Wij trokken grote ogen, toen we zagen dat er heel wat mensen met kleine oogjes, de nacht hadden doorgestoken. De meesten waren dan ook jonger dan ikzelf, anderen zagen er misschien daardoor ook ouder uit dan ikzelf.

We werden naar buiten in de tuin gelokt door de gasten van Skate Naked, die zichzelf Fake Naked noemden in hun weinig verhullende string. Opvallend veel vrouwen onder de toeschouwers. De Engelsen hadden zich tegoed gedaan aan Belgische bieren, koffies en tea’s en waren daardoor wat boven hun teawater. Ze leverden echter door improvisatie een super hilarisch optreden, waar het volk naar toestroomde. Het was een optreden met veel hoogtepunten en vuurwerk waar we als toeschouwer erg van genoten. Wie er zijn gat verbrandde mocht op de blaren zitten. Een staande ovatie van een reeds staand publiek, bekroonde het optreden van deze heren.

Waar we ook naar uitkeken was de heropstanding van een monument uit het Vlaamse straattheater, namelijk Wurre Wurre. En wat voor een heropstanding. Na jaren van gemis van Tom Roos en Philippe De Martelaere, wisten we meteen wat we al die jaren gemist hadden. Groots in zijn eenvoud en gekte konden ze met hun zaalshow mij tranen met tuiten doen lachen. Een staande ovatie van een volle zaal, die voordien nog neerzat viel hen ten deel. En dan nu het goede nieuws. Dit feestje van De Stijle, Want was de aanleiding om er met Wurre Wurre weer te staan in de zalen en misschien later ook weer op straat te spelen. Daarna genoten toehoorders en dansers van de muziek en zang van Pierre van Duyl en zijn band.

Helaas aan alles komt een eind, dus ook aan een dag van 25 uren. In de grote zaal werden Harrie Verkerk en Gerard Olthaar in een passende hulde betrokken. Harrie keek in de gekregen spiegel en zag dat Hij de Stijle, Want is. Harrie was erbij van in het begin en is er nog steeds bij.
Laten we hopen dat we er binnen 25 jaar weer bij zijn om er de Top 100 van De Stijle, Want mee te maken. Ondertussen kon iedereen de bus vullen om er een nieuwe bus mee te kunnen aanschaffen.

Nederlanders die hun jubileum in België vieren, wij kwamen breed lachend naar buiten. En wat is het geheim van dit succesverhaal? Dit willen we nu wel eens verklappen.
De gastvrijheid van Dommelhof Neerpelt en zijn Theater op de Markt organisatie in de Toekomstlaan. We hebben er van genoten, en genieten er nog van en hopen dat we dat in Neerpelt in de toekomst nog veel kunnen doen.

Voor ons is dit verhaal nog niet gedaan, want we volgen alvast de speellijst van de Stijle, Want zelf op www.destijlewant.nl

Johan Vanhie